Scope 3 emissions

เหตุใดจึงสำคัญ

สำหรับบริษัทด้านอาหารและเกษตร การปล่อยส่วนใหญ่มักเกิดขึ้นในห่วงโซ่คุณค่า ที่ระดับฟาร์มและผ่านการเปลี่ยนแปลงการใช้ที่ดิน เช่น การตัดไม้ทำลายป่า เป้าหมายด้านสภาพภูมิอากาศและการเปิดเผยข้อมูลจึงขึ้นอยู่กับข้อมูลห่วงโซ่อุปทานที่น่าเชื่อถือ Corporate Value Chain (Scope 3) Standard ของ GHG Protocol จัดระเบียบการปล่อยเหล่านี้ออกเป็น 15 หมวดหมู่ โดยสินค้าและบริการที่จัดซื้อมักเป็นหมวดที่เกี่ยวข้องมากที่สุดสำหรับสินค้าโภคภัณฑ์

ทำงานอย่างไร

• อิงตามการใช้จ่าย (Spend-based): ประเมินการปล่อยจากจำนวนเงินที่ใช้จ่ายและค่าสัมประสิทธิ์เฉลี่ย เรียบง่ายแต่ไม่เฉพาะเจาะจง
• อิงตามข้อมูลเฉลี่ย (Average-data): ปริมาณที่จัดซื้อคูณค่าสัมประสิทธิ์การปล่อยเฉลี่ยของสินค้าและภูมิภาคนั้น ๆ
• อิงตามผู้ผลิตวัตถุดิบรายบุคคล (Supplier-specific): ข้อมูลจากฟาร์มและแปลงจริง รวมถึงแนวปฏิบัติ ผลผลิต และประวัติการเปลี่ยนแปลงการใช้ที่ดิน

การลดและการกักเก็บภายในห่วงโซ่อุปทาน เช่น วนเกษตร สามารถนับรวมได้ตามแนวทางภาคที่ดินของ GHG Protocol โดยมีข้อกำหนดด้านการตรวจสอบย้อนกลับและความยั่งยืนถาวร ควรตรวจสอบแนวทางล่าสุดก่อนกล่าวอ้างใด ๆ

ข้อผิดพลาดที่พบบ่อย

• ใช้ค่าเฉลี่ยที่ซ่อนผลของการปรับปรุงโดยผู้ผลิตวัตถุดิบ
• กล่าวอ้างการลดการปล่อยโดยไม่มีการตรวจสอบย้อนกลับไปยังฟาร์มที่เกี่ยวข้อง
• การนับซ้ำเมื่อผู้ซื้อหลายรายกล่าวอ้างการลดการปล่อยระดับฟาร์มเดียวกัน
• มองข้ามการเปลี่ยนแปลงการใช้ที่ดิน ซึ่งมักเป็นแหล่งปล่อยที่ใหญ่ที่สุด

Farmer1st ให้ข้อมูลระดับแปลงเพื่อการบัญชีเฉพาะผู้ผลิตวัตถุดิบและโครงการแทรกแซงผ่านบริการ carbon